top of page
kapak.jpg
Ara

ben sevince…

  • Yazarın fotoğrafı: Burcin Sonmez
    Burcin Sonmez
  • 7 Nis 2025
  • 1 dakikada okunur

Ben sevince

ardına kadar açılır

açılmaz denilen kapılarım.

Sadece açabilen bilir.


İşte onların kapısında

usanmadan beklerim.

Günlerce, gecelerce…

soğukta, sıcakta…

Anlasa da, anlamasa da.

Bir kere açtı ya kapımı—

yine çıksa da açsa diye beklerim.


Bir kere açıldı mı kapım,

büyük laflarla değil,

sessiz sedasız severim.

Yanındaymış gibi…

ama dokunmadan.

Soru sormadan,

ama her şeyi duyarak.


Bir kere açıldı mı kapım,

tutkuyla,

heyecanla,

derinden—

ama yavaş yavaş severim.

Sanki o kişiyi

kalbimde büyütür gibi.


Ve bazen,

belki fazla severim.

Ama kesinlikle eksik değil.


Bir kere açıldı mı kapım…

ev olurum,

yol olurum,

ışık olurum.


Kendimce,

kendimle.

Çünkü ben…

Bir kere açıldı mı kapım

böyle severim.


06.04.25 / Eindhoven


 
 
 

Son Yazılar

Hepsini Gör
dolaylı öpücük

I. elleri uzandı kadehime, çekinerek. dudaklarımı öpebilmek için... II. dudaklarımı öpmek için aldığı kadehimi, yavaşça geri bıraktı; gözlerini kaçırarak. halbuki bütün kadehi içseydi çıkmazdı sesim…

 
 
 
duman*

saçlarının lülesine benziyor sigaramın dumanı. yüzümde hissediyorum kıvrımlarını, belli belirsiz... çektikçe içime, başımı döndürüyor; kokun misali. saçların ne zaman aklıma düşse, bir sigara yakıyoru

 
 
 
uzaklık

--I. uzaksın; mesele mesafenin ne kadar olduğu değil, mesele mesafelere yenilerini eklemek... --II. uzaksın; mesele mesafenin kendisi değil, mesele ikimizin de yürümeye başlamamış olması... eindhoven

 
 
 

Yorumlar

bottom of page