Burçin Sönmez
            yüksek mimar

"-kendime söyleyebildiğim her şeyi sana da söylüyorum. sana söylemediklerim var!" tarihsiz kendime söyleyebildiklerimi sadece yazıyorum. çoğunlukla seni yazıyorum; fakat sana yazmıyorum. yazamadıklarım, yazabildiklerimden daha fazla. ben yazamadıkça sen çoğalıyorsun. cimrileştim; yazmada ve paylaşmada. cimri olmayı sevmesem de... Eindhoven | September '26 *önce yazılmış bir durum düzeltmesidir.

ne kadar yürüdüm, hatırlamıyorum. ne kadar daha yürürüm, bilmiyorum. şimdilerde duruyorum; gelirsen bulasın diye... tarihsiz | Eindhoven

I. elleri uzandı kadehime, çekinerek. dudaklarımı öpebilmek için... II. dudaklarımı öpmek için aldığı kadehimi, yavaşça geri bıraktı; gözlerini kaçırarak. halbuki bütün kadehi içseydi çıkmazdı sesim… III. elleri uzandı kadehime, dudaklarımı öpebilmek için. ellerim uzandı kadehime, öptüğü yerden öpebilmek için... Aralık 2025 | Eindhoven

saçlarının lülesine benziyor sigaramın dumanı. yüzümde hissediyorum kıvrımlarını, belli belirsiz... çektikçe içime, başımı döndürüyor; kokun misali. saçların ne zaman aklıma düşse, bir sigara yakıyorum, özlemim biraz hafiflesin diye... ve ben, öyle özledim ki saçlarını, sigaram ağzımdan eksik olmuyor bugünlerde... *fikir neverlandians'a aittir. Ağustos- Aralık 2025 | Eindhoven

--I. uzaksın; mesele mesafenin ne kadar olduğu değil, mesele mesafelere yenilerini eklemek... --II. uzaksın; mesele mesafenin kendisi değil, mesele ikimizin de yürümeye başlamamış olması... eindhoven | november '25

Kalabalığın ortasında, bakışları bana değince hissediyorum; Savunmasızım… Sözleriyle soyuyor beni, örtülerim bir bir düşüyor. Sessizliği, sözüme dönüşüyor. Konuştukça kendimi buluyorum, görünür oluyorum. Huzur omuzlarımdan süzülüyor. Ve ben kapanmaya ihtiyaç duymuyorum. Sözü ayrı, özü ayrı sarmalıyor. İlk kez korkmuyorum çıplaklığımdan, çıplak kalmaktan… Çünkü gözlerinde kendimi değil, onu görüyorum. Ve o da çıplak. *başlık, neverlandians'a aittir. Eindhoven | August '25

bakışın değdi gözlerime sandım ki ellerin ellerime dokunur dudakların dudaklarıma... bilemezdim değen tek şeyin bakışın olacağını en uzak mesafenin en yakın olacağını. bu saatten sonra ben ancak Mecnun, sen ise ''şiir olursun...'' yazabilirsem, yazmaya cesaret edebilirsem. *ilham cümlesi ödünçtü; şiir oldu, teşekkürler... Ağustos 2025 | Eindhoven

Var sandım, Gelir sandım. İnandım, bekledim. … Yoktu, Gelmedi. İnanmıyorum, beklemiyorum. Sanmamak lazım.

çemberin içindeyim; anlamayışım bundan. anlaman için dışına çıkman lazım, diyorlar. nasıl çıkılır, söylemeden… … zaman geçiyor. zamanın...

Gittim ya, sözde… En çok o zaman geldim. Kendime... Gittiğimden beri yazıyorum, Gittiğim kadar yazıyorum. Yazdıkça kendime geliyorum,...

S-He is there I am here Only I need "t" To be t-here Eindhoven/ May '25

beklentim yokken suladığım bir çiçek açtı. seni de suluyorum, açıp açmayacağını bilmeden...

Yalnız ve gösterişli bir atlı, kaybettiği yolda aheste aheste ilerlerken dişi bir geyiğe rastladı. Varacağı yeri tarif ederek yön sordu....

Ben sevince ardına kadar açılır açılmaz denilen kapılarım. Sadece açabilen bilir. İşte onların kapısında usanmadan beklerim. Günlerce, gecelerce… soğukta, sıcakta… Anlasa da, anlamasa da. Bir kere açtı ya kapımı; yine çıksa da açsa diye beklerim. Bir kere açıldı mı kapım, büyük laflarla değil, sessiz sedasız severim. Yanındaymış gibi… ama dokunmadan. Soru sormadan, ama her şeyi duyarak. Bir kere açıldı mı kapım, tutkuyla, heyecanla, derinden; ama yavaş yavaş severim. Sanki o

-derinsin; halbuki yüksekten korkarım. ... -kendime söyleyebildiğim her şeyi sana da söylüyorum. sana söylemediklerim var! ... -biri...

İki çift lafım olacak dinlemek istersen. Duyduklarından öte görmen gereken bir şey. Nasıl göreceğim deme! İki çift lafa bir minik kalp...

İki kişi, ikisi de ayna; belki netlikleri farklı ama ikisi de ayna, ikisi de yansıtan, gösteren, benzeten, karşılıklı yani. Aynalar...

İnsanın kendini anlatma isteği azalacak gibi bir şey değil, bilinmek ve tanınmak istiyorum. Evet senin tarafından -sen dediğim ben olanın...